سی و یک سال گذشت

سی و یک سال نقض خشن حقوق بشر
سی و یک سال تبعیض و تحقیر زنان ، جوانان، دانشجویان، کارگران، معلمان و خلاصه همه مردم ایران
سی و یک سال تبعیض و سرکوب خواست های اقلیت های قومی، دینی، فرهنگی
سی و یک سال صدا وسیمای انحصاری، بستن روزنامه ها، حبس و شلاق روزنامه نگاران همراه با محرومیت های اجتماعی
سی و یک سال شست و شوی مغزی کودکان
سی و یک سال شکنجه و تجاوز در زندان ها
سی و یک سال ظلم و فشار و چپاول
سی و یک سال اعدام های سیاسی، قتل مخالفان سیاسی در قالب پروژه های محرمانه مانند قتل های زنجیره ای و قتل مخالفان سیاسی در خارج از ایران

اما در این سی و یک سال مبارزه علیه تبعیض و برای حقوق شهروندی با افت و خیز ها ادامه داشته است.
زنان ایران در شرایط سیاه استبداد و با کم ترین امکانات به دفاع از حقوق انسانی خود برخاسته و دانشجویان زیر شدیدترین سرکوب به مبارزه ادامه دادند.
روزنامه نگاران جسور ایران از بستن روزنامه و حبس و محرومیت اجتماعی نترسیدند و همچنان متعهدانه علیه تبعض و برای حقوق شهروندی نوشتند.
معلمان و کارگران و دانشگاهیان و همه اقشار مختلف در این مبارزه مرگ و زندگی شریک بودند.
اما در این 5 سال آخر بر شدت تبعیض و تحقیر افزوده شد و دامنه خودی و غیر خودی تنگ تر گشت.
چند ماه قبل از انتخابات جنبش جوانان با زمزمه تغییر آغاز گشت.اصلاح طلبان ایران صدای به پا خاسته یک نسل را شنیدند. این صدا صدای 42 میلیون انسان زیر 30 سال بود که از حمایت زنان و مردان مسن تر برخوردار بود. نسل جوان ایران دریافت که قهر کردن بی فاده است. هنر سیاست، هنر استفاده کردن از موقعیت ها است و چنین شد که در 2 هفته آخر، جنبش سبز ایران سر برآورد. آن ها انتخاب نمودند اما راهزنان رای آن ها را دزدیدند. در اعتراض به این وقاحت میلیون ها نفر به خیابان آمدند و جهان با شگفتی صدای سبز ملت ایران را شنید. صدای تغییر، صدای ضد تبعیض، فریاد برای حقوق شهروندی، فریاد برای آزادی، دموکراسی و حقوق بشر.
دژخیمان از درون خیابان ها و پشت بام ها قلب ها را نشانه گرفتند. مردم را در خیابان ربودند و به کهریزک بردند و در سلول های تنگ غیر انسانی زیر شکنجه گرفتند، تجاوز نمودند و کشتند. زنده ها را در زیر فشار به اعتراف واداشتند و به حبس های طولانی محکوم نمودند.
این ترفند ها کاری نشد و جنبش شکست نا پذیری خود را اثبات نمود. آن ها تدبیر دیگری اندیشیدند استفاده از بخشی از مردم که هنوز به دلایلی در میانه ایستاده اند و طیف دیگری که با انواع و اقسام امکانات فریفته شده اند.
این چاره هم بر باد رفت. اعدام های سیاسی را آغاز کردند. به خشونت و کشتار و حبس و دستگیری افزودند.
ما امروز این جا جمع شده ایم تا به هموطنانمان در ایران بگوییم ما همه سبزیم و با همه توان و نیرویمان برای ایرانی آزاد و دموکراتیک و متعهد به میثاق های حقوق بشر با هم مبارزه می کنیم.
ما با وجود عقاید، نظرات و نگرش های متفاوت برای ایران دموکراسی و حقوق بشر می خواهیم. ما با مبارزه مسالمت آمیز علیه تبعیض و برای حقوق شهروندی می جنگیم و می دانیم و آگاه هستیم که اجازه نداریم در صفوف خود تبعیض قایل شویم و اجازه نداریم حقوق اقلیتی از مردم که هنوز به جنبش سبز نپیوسته اند را پایمال کرده و نادیده بگیریم. اجازه نداریم در چرخه خشونتی که دیکتاتورها برای ما فراهم کرده اند قرار گیریم. ما می دانیم که خشونت از فکر و کلام آغاز می شود. شعار ما شعار زندگی است نه شعار مرگ.
ما برای همبستگی آمده ایم نه برای تفکیک و تجزیه مردم ما باید بهوش باشیم که اگر امروز در صفوف جنبش سبز خشونت و تبعیض و چند پارگی مردم را تجویز کنیم از یک طرف عمر استبداد را طولانی می کنیم و از طرف دیگر با رفتن یک استبدا د ، استبداد دیگری سر برخواهد آورد

ما همه با هم هستیم ملت بیشکستیم
زنده باد آزادی زنده با ایران
جمعیت دفاع از حقوق مردم ایران – اتریش