جمعیت ما و منتقدینش

در ۲۲ بهمن امسال تظاهراتی با سازماندهی مشترک جمعیت و تشکل سبز در وین برگذار شد. هموطنان زیادی ما را به خاطر برنامه ریزی و سازماندهی با کیفیت این تظاهرات مورد تشویق قرار دادند. ما خود را شایسته این همه تشویق نمی دانیم ، اما بدون شک تشویق هموطنان باعث دلگرمی و تائید راهمان خواهد بود. بدیهی است هر کسی که اندک تجربه ای در امر سازماندهی این نوع فعالیت ها داشته باشد میداند که این کار سترگ ، نتیجه فعالیت چند نفری نیست که در جلوی صحنه هستند. کار واقعی و اصلی توسط تیمی بیش از ۵۰ نفر در مدت دو هفته صورت گرفته است.
در روز های اولیه فعالیت ، ما تلاش می نمودیم تا از طریق رسانه ها و جامعه مدنی و احزاب و دولت در اتریش هرجه بیشتر صدای مان را به گوش مردم در اتریش برسانیم. این مجموعه نامبرده ، اعتراضات میلیونی مردم ایران را تحسین می نمودند اما وجود اپوزیسیون در وین را با این استدلال که خرده گروه های که بیشتر با هم در تضاد هستند تا با جمهوری اسلامی باور نمی کردند. اکنون بخش غالب این مجموعه وجود اپوزیسیون در وین را تائید می کنند. و این بزگترین دستاورد مشترک ماست.
بدون شک اشتباه را کسی نمی کند که، دست به کاری نمی زند مسیر فعالیت ما خالی از خطا و اشتباه نبوده است. بررسی این امور به فرصت دیگری سپرده می شود. اما در اینجا به خرده گیری ها و انتقاداتی که از جانب بخشی از هموطنان در اینجا و آنجا مطرح می شود ، پرداخته می شود.
یکی از مسائل مورد مناقشه ، مسئله شعار ها می باشد. در اینجا مجال وارد شدن به این موضوع که درک و برداشت ما از شعار ها چیست، نیست اما لازم است چند نکته مرکزی که اهمیت بسزائی در این بحث دارد توضیح داده شود.

برای ما کاملا روشن است که در کلیت جنبش اعتراضی مردم ایران گفتمان های متعددی وجود دارد و وجود این گفتمان ها در اهداف و شعار های متعدد خود را نشان می دهد و در انظار عمومی نوعی سر در گمی را دامن زده است. بدون وارد شدن به جزئیات و یا توضیح مطلوب بودن یا نبودن کدامیک از آنها ، از نقطه نظر قواعد دموکراتیک و کثرتگرائی ، ما وجود این گفتمان ها و رقابت آنها را با یکدیگر را به رسمیت می شناسیم.
اما برای اینکه در امتداد رقابت ها ، همکاری مشترک داشته باشیم دو راه وجود دارد یک راه دموکراتیک و یک راه مستبدانه. راه مستبدانه ان است که یکی دیگری را حذف و یا مطیع خود سازد. راه دموکراتیک آن است که دنبال ظرفی حداقلی بگردیم و شعار های محوری و مشترک را پیدا کنیم و برای این کار باید بتوانیم دیالوگ داشته باشیم.
جمعیت ما تشکلی است باز و با دموکراسی مشارکتی اداره می شود و به همین دلیل در هر حرکت اکسیونی ، گروه هماهنگی به وجود می آید و سازماندهی را به عهده می گیرد و در رابطه با محتوای حرکت و شعار ها حداقل ها را پیدا می کند بخشی از منتقدین ما که خود تا کنون در این یا آن گروه هماهنگی شرکت داشته اند یا از پذیرش حداقل ها سر باز می زنند و یا اینکه وقتی در اقلیت قرار می گیرند از پذیرش نظر اکثریت طفره می روند. منتقدین دیگری هستند که حتی وقتی از جانب ما رسما دعوت می شوند تا برای تبادل نظر برسر شعارها و سایر مسائل در جلسات هماهنگی شرکت کنند از دیالوگ سر باز میزنند.
با تشریح روند باز و دموکراتیک آکسیون های ما، اکنون این سوال را از منتقدین مان می پرسیم :
آیا وقتی که تیمی بیش از ۵۰ نفر، دو هفته شبانه روزی فعالیت می کند شعار ها و پلارکاردها را تهیه میکند و بلندگوها و سایر تجهیزات را فراهم می نماید و خلاصه اینکه تمامی برنامه ریزی ها و سازماندهی در پشت صحنه را تدارک می بیند و در روز تظاهرات جمعیت چند صد نفری به دعوت این گروه به محل می آیند در آنجا باید اراده یک اقلیت را بپذیرد و شعار های آنها را بدهد ؟
در اینجا این سوال پیش می آید که کدامیک از ما راه دموکراتیک یا راه مستبدانه را برای رقابت های سالم انتخاب کرده ایم ؟
ما یا منتقدین ما؟
معنی مشخص انتقادات شما این است که:
اینکه نظرات شما در شعار های تان متجلی است برای ما مهم نیست و
اینکه جمعیت شما با یک پلاتفرم باز سازمانی( اطلاع رسانی ، تصمیم گیری) فعالیت می کند باز هم برای ما مهم نیست.
اینکه شما هفته ها برای یک اکسیون مشحص شبانه روز فعالیت میکنید اهمیتی ندارد
اینکه به دعوت شما و براساس محتوای اطلاعیه ها و بیانیه های شما چند صد نفر در اکسیون شرکت می کنند باز هم مهم نیست اجازه بدهید که:
ما شعار های مان را بدهیم و روند برگزاری تظاهرات با اراده ما پیش برود.
اگر بپذیریم که دموکراسی چه به عنوان پديده ای جامعه شناسانه (ايجاد و تداوم نهادهای دموکراتيک و تصمیم گیری در چارچوب قواعد دموکراتیک)، چه به عنوان نگرشی اخلاقي- فلسفی (آزادی اراده گروه های اجتماعی در تعین سرنوشت خود و جامعه)، است
دوستان منتقد ما از یکسو با دور زدن یک نهاد اجتماعی و تصمیم گیری هایش در چارجوب قواعد دموکراتیک( جمعیت ) و از سوی دیگر با بی محلی به اراده آزاد یک گروه از انسانها، میزان پایبندی خود را به دموکراسی ثابت می کنند.